ဥာဏ္မပါဘဲနဲ႔ ျပဳတဲ့ကုသိုလ္ကို ဥာဏဝိပၸယုတ္ ကုသိုလ္ လို႔ေခၚပါတယ္။
ဥာဏ္နဲ႔မယွဥ္တဲ့ကုသ္ိုလ္ဟာ အင္မတန္ အက်ိဳးေပးအားနဲတယ္။ ကုသိုလ္ဆိုတာ စိန္ရဲ႕အစြမ္သတၲိကိုေခၚတာ။ သတိမပါ၊ ဥာဏ္မပါလိုရွိရင္ စိတ္မွာ အစြမ္းသတၲိ နဲေနတယ္။ စိတ္အားထက္သန္မႈ နဲေနတယ္။
သတိပါ၊ ဥာဏ္ပါလိုရွိရင္ ဥာဏသမၸယုတ္ကုသိုလ္ လို႔ေခၚတယ္၊ ဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္တဲ့ကုသိုလ္လို႔ အဓိပၸါယ္ေပါက္တယ္၊ ဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္တဲ့ကုသိုလ္ဟာ အကိ်ဴးေပးအားႀကီးတယ္၊ သတိပါတဲ့အတြက္ေၾကာင္း၊ ဥာဏ္ပါတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ကပိုျပီးအားရွိတယ္၊ အားေကာင္းတယ္။
သတိ မပါဘဲနဲ႔ ဥာဏ္ပညာမပါႏိုင္ဘူး၊ စိတ္ေစတသိတ္ ယွဥ္ပံုကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါမွာသတိမပါတဲ့စိတ္ဟာ ပညာယွဥ္တာမတြဲရဘူး။ သတိပါမွ ပညာပါလာတယ္၊ အဲဒီေတာ ျပဳရတာခ်င္းတူတူ ပိုျပီးေတာထက္သန္းတဲ့၊ အားေကာင္းတဲ့၊ အားႀကီးတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ဖိုဆိုရင္ သတိေလးပါ ထည့္ျပီးေတာ့၊ သိျပီးေတာ ျပဳလိုက္ပါ။
သိလယူတဲ့အခါမွာ သီလရဲအနက္ အဓိပၸါယ္ကိုလည္းသိတယ္ဆိုရင္ စိတ္ေစတနာလည္း အင္မတန္ ထက္သန္တယ္၊ ကိုယ္ ဘာလုပ္ေနလဲ၊ ဘာေၾကာင္းလုပ္ေနလဲဆိုတာ သိတယ္၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ဒီလိုေျပားေနတာ၊ ဆိုေနတာ၊ လုပ္ေနတာကိုပါ သတိထားလိုရွိရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ၊ သတိပဌာန္တရားကို ပြါးျပီးသားျဖစ္ေနမယ္၊ ဒီလိုအေလ့အက်င့္ကို လုပ္ေမဆိုရင္ ရႏုိင္ပါတယ္။ မခက္ပါဘူး။
